San Diego

Na de bijeenkomst met Clinton in El Centro gaat de reis diezelfde middag verder naar San Diego. Dolenthousiast maar vooral ook bezweet komen we in de avond aan in het appartementje. Het koken op twee pitjes in kleine pannetjes blijft behelpen, maar het is wel fijn groente binnen te krijgen en niet weer de deur uit te moeten om een niet-burgertent te vinden.

San Diego staat bekend om haar dierentuin, dus dat is dan ook de eerste stop op vrijdag is San Diego Zoo. Overigens momenteel de op één na beste dierentuinter wereld. Toegegeven: hij is zo groot dat we aan het einde van de dag niet alle bewoners hebben kunnen bewonderen. Het oark is gigantisch, met mooie verblijven en de verschillende paden die je kunt bewandelen kronkelen langs de verschillende verblijven. De dag begint trouwens met een rondrit in de dubbeldekker als eerste oriëntatie en later gaan we ook nog het kabelbaantje in. Wat betreft dieren hebben ze flink wat, waaronder koala’s en panda’s. Helaas lijken de pandaberen nogal op Homer Simpson en liggen ze voor pampus met hun dikke buik in de zon ergens te slapen – netjes met hun hoofd buiten beeld. En schoon zijn ze ook al niet, ze hebben de kleur van ee vieze vaatdoek. En daar moesten we dan voor in de rij staan.. Gelukkig zijn er ook nieuwe vrienden gemaakt:

DSC_0549

The Southern Gerenuk ofwel Gerenoek

DSC_0595

Klipspringer

Op zaterdag staan we vroeg op, omdat er rond 8 uur een stadswandeling is als fundraiser voor Hillary Clinton. Met $ 50 per persoon vrij prijzig, maar voor het goede doel en klinkt als een leuke manier om San Diego en meer supporters te leren kennen. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming is het enige dat we zien een grote, lege parkeerplaats. Geen mensen, geen achtergrondgeluiden, geen borden ‘hier moet je zijn’, niets. Dus we lopen rond. Rechts af, terug en links af, vragen mensen, kloppen op deuren van gebouwen, maar nog steeds niets. Na zo’n 20 minuten zien we nog een dame verdwaasd rondlopen en wat blijkt: zij (local) kwam ook voor de city walk en kan niemand vinden. Zij kijkt de site nog een keer, googled (kan ik niet, want geen wifi) en kan geen verdere aanwijzingen, annulering of telefoonnummer vinden. Een half na de vermeende van de start zien we ook geen groepen mensen voorbij lopen, dus geven we het net als deze local maar op. We rijden door naar de haven, om de USS Midway te boarden.

DSC_0693

De USS Midway is eenvliegdekschip dat volledig is omgebouwd tot museum. Absolute aanrader als je nog eens naar San Diego gaat! Het schip heeft meegevochten in de Koreaanse oorlog, Vietnameseoorlog en ten slotte de Golfoorlog. De omstandigheden wat betreft de bedden etc. waren vergelijkbaar als in een U-Boot. Stel je toch eens voor: tientallen 19-jarigen die hutje mutje op elkaar slapen en leven.. Gelukkig werd je lebensraum groter naarmate je promotie kreeg – of als je kapelaan was. Maar de rondleiding brengt je ook naar de controle room, kombuis, wasserette en de kapper.

Uiteraard behoren tot de hoogtepunten het vliegdek en main deck. Je kunt zelf in de cockpit kruipen (stuk smaller dan ik had verwacht en volgepropt met knopjes) en op het vliegdek luisteren we naar een gepensioneerd piloot over hoe de lancering vanafhet vliegdekschip nu precies in zijn werk gaat. Erg hippe shit: de vliegtuigen worden dus letterlijk van het dek gekatapulteerd!

DSC_0640

Als we alles hebben gezien, is het alweer bijna sluitingstijd en vertrekken we naar het appartement. In de tijd die we helaas niet aan de fundraiser hebben besteed, zijn we bij het info centre geweest en hebben kaartjes gekocht voor de ghost tour. Weeten dus snel een hapje en laten dan een Uber komen die ons naar Old Town brengt. Als we uitstappen bij Old Town Market ben ik even verbaasd: het ziet eruit alsof we in klein Mexico zijn beland. Later op de avond doe ik online even een inhaalles geschiedenis: midden 19e eeuw hebben de Amerikanen en Mexicanen een paar jaar oorlog gevoerd. Zoals gewoonlijk was dit om land. San Diego is namelijk gesticht door de Spanjaarden, daarna overgegaan op de Mexicanen, toen is de stad – net als heel California – tot de VS gaan behoren en uiteindelijk in 1850 toegetreden tot de Unie.

Maar, we kwamen voor de ghost tour. Deze brengt ons inde mooie bus onder begeleiding van een gids met wat spookverhalen naar de oude begraafplaats. Deze is omgebouwd tot park, maar aan de rand ervan zijn een paar van de mooiste grafstenen bewaard en opgesteld.

IMG_20160604_195312

Hoogetpunt van de tour is Whaley House. Dit is blijkbaar een zeer bekend spookhuis, want er zijn al veel ghostbusters op bezoek geweest. Het woonhuis is gebouwd op de plek waar vroeger de hangings plaatsvonden, huisvestte nog enige tijd de rechtbank en nu spookt zo ongeveer iedereen die er ooit heeft gewoond daar rond. Gelukkig houden de spoken zich vanavond koest en is het enige enge dat ik zie een klein slangetje om de hoek van het huis bij nog een andere begraafplaats. Op de terugweg doen we nog een wijntje met kaas bij een hele leuke wine bar. De beste man maakt zelf aardbeien-riesling, maar dat is mij iets té exotisch. De reguliere Californische Riesling is echter heerlijk!

IMG_20160604_213519

Op zondag is het tijd voor een beetje kust. We gaan naar Cabrillo National Monument. Cabrillo is de Portugees die in opdracht van de Spanjaarden mee is gekomen met Cortés   naar Amerika en uiteindelijk San Diego heeft ontdekt. Als dank staat er nu een mooi standbeeld van hem. Hoewel van hem.. Niemand weet hoe de beste man eruit heeft gezien, dus het zou kunnen dat fantasie en werkelijkheid hier wat uiteen lopen.

DSC_0723

Overigens was deze plek ten tijden van de Tweede Wereldoorlog en de Koude Oorlog een soort Fort Knox. Nu is er nog een klein tuinhuisje met een nog kleinere tentoonstelling over, maarde Amerikanen waren bang dat de vijand vanaf San Diego en omstreken het land binnen zou vallen en zodoende legerden hier tientallen oorlogsschepen, stonden er raketten gereed, luchtafweer, 16 inch kanonnen ter verdediging van de kust, een atoombunker en flink wat centrales en bureatjes voor de mensen ter bediening van al dit wapentuig.

Volgende stop zijn onderaan de berg de getijdenpoelen. Hier leeft van alles en het meeste zijn planten, slakken en beesten die te klein zijn om te zien, maar de poeltjes zitten vol met wandellustige krabben. Er breekt zelfs een crabfight uit over een dooie garnaal. Ik kijk nogeentijd gefascineerd naar de winnaar die er met debuut vandoor gaat en deze in haar holletje lekker oppeuzelt.

DSC_0811

Daarna gaat de dagtrip verder via een gigantische brug van het vasteland naar Coronado, het eiland dat in de baai van San Diego ligt. Het is echt een klein vakantieparadijsje, met veel groen, mooie palmbomen (wat groener dan op het vasteland), laagbouw en het Del Coronado hotel. Hier is de film Some Like It Hot goeddeels opgenomen, dus leuk deze plek in het echt te zien. En het hotel is niet alleen hartstikke mooi, maar vooral gigantisch groot. Helaas blijkt om er te mogen parkeren niet een  consumptie verplicht, maar consumpties ter waarde van een minimale besteding van een paar tientjes. Dat was dus níet duidelijk aangegeven, maar om nu $ 30 voor parkeergeld te betalen.. Dus koop ik liever een lekker ijsje en een leuk boek! Maar met deze actie zijn ze mij wel als toekomstig klant kwijt.. We sluiten de dag af in het Gaslamp district. Een leuke buurt, met veel restaurantjes en barretjes. We zijn ook precies op tijd, want als Trump hier een paar dagen later komt breken er rellen uit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s