Eerste Indrukken

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen in de VS, maar het is nog steeds wennen. Alles lijkt heel bekend, maar is het niet. Het is een westers land, met dezelfde soort infrastructuur, iedereen spreekt Engels.. Maar toch, het is het net niet. Sowieso is alles groter. De wegen zijn breder, ‘lullige’  pleintjes zijn zo groot als de Dam, auto’s komen hier standaard in SUV-formaat en drinken kennen ze alleen in XL, XXL of XXXL. Misschien is het juist omdat alles heel herkenbaar is, je verwacht zo mee te draaien en dan toch heel verbaasd bent als ze je bonuskaart niet accepteren bij de kassa in de supermarkt. Maar goed, laten we bij het begin beginnen.

Er was eens een meisje die Stephanie heet en zonodig de oceaan over moest. Niet naar het Oosten, maar deze keer naar het Westen. Bestemming: Portland, Oregon, United States of America. De op twee na veiligste stad en qua aantal inwoners de 24e stad van de VS. Vertrek in Amsterdam op dinsdag, 10 a.m. Aankomst in Portland op dezelfde dinsdag om 11 a.m. De langste dinsdag die ik ooit heb beleefd. Een goede tip was alvast om mijn ‘montessori-mentaliteit’ thuis te laten. Geen overbodige luxe als je bij de douane allemaal vragen krijgt als: “wat kom je doen?”, “hoe kennen jullie elkaar?” en “hoeveel geld heb je?”. Daarmee zijn ze dus niet benieuwd naar je toekomstplannen, liefdesleven en spaarplan, maar willen ze weten of je geen vreemden het land in smokkelt om terroristische aanslagen te plegen en geld wit te wassen.

Eenmaal door de douane kwam ons de alom befaamde Amerikaanse vriendelijkheid tegemoet. Ik heb in mijn hele leven nog nooit zo veel spontane gesprekken in de openbare ruimte gevoerd, als in de afgelopen vier dagen! Je hoeft maar één seconde verbaasd te kijken – bijvoorbeeld omdat je voor het eerst een nieuwe OV-kaart aan het bestuderen bent – en mensen vragen hoe het gaat, wie je bent en wat je zoekt. En als je dan toch al aan de praat bent, vertellen ze je graag hetzelfde over waar zij mee bezig zijn. En het mooie is: ze praten gewoon door. Als ze eenmaal aan staan, gaan ze ook niet meer uit totdat onze wegen zich weer scheiden.

Ook mooi: de supermarkt. Na een hartaanval overleefd te hebben over de kosten van het lokale groenvoer (komkommer: $1, appel: $1,25, druiven $5,99) gaat de speurtocht verder richting het bier. We hebben namelijk gelezen dat Portland veel lokale bierbrouwerijen heeft. Dit is duidelijk niet overdreven, want de schappen puilen uit. Maar één biertje spreekt meteen tot de verbeelding: ‘world domination IPA’. Die keuze is snel gemaakt! Minder vlot verloopt de zoektocht naar de ingrediënten voor een gezonde maaltijd. Schade bij de eindstreep: $50. Ouch.. Gelukkig lukt het de volgende dag bij een hernieuwde poging vol goede moed en wat sturing vanuit manlief om ver hieronder te blijven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s